قند خون در یک نگاه کلی
قندخون یا همان بیماری دیابت به حالتی گفته میشود که سلولهای بدن توانایی استفاده از کربوهیدراتها را به عنوان یک ماده ی غذایی اساسی نداشته باشد. کربوهیدارت همان ماده ای است که اکثر افراد تحت عنوان قند و نشاسته آن را میشناسند. بیماری دیابت در نتیجه ی انباشته شدن کربوهیدارت در بدن به وجود میاید. در این بیماری، بدن قادر به تولید انسولین و یا استفاده مناسب از این ماده نمی باشد. انسولین هورمونی است كه برای تبدیل قند، نشاسته و دیگر غذاها به انرژی، مورد نیاز می باشد و برای زندگی روزانه ضروری است.
دیابت انواع مختلفی دارد: دیابت نوع 1، دیابت نوع 2، دیابت حاملگی و دیابت همراه با بیماری های دیگر.


در دیابت نوع 1 سلول‌هاي لوزاالمعده ديگر هيچ انسوليني ترشح نمیکنند. درمان این نوع قند خون وابسته به انسولین است. طبق گزارش انجمن دیابت ایران اكثر مبتلايان به ديابت نوع 1 را كودكان و نوجوانان و افراد زير 30 سال تشكيل مي‌دهند؛ داشتن زمينه ابتلا به ديابت (ژنتیک)، ويروس‌هايي كه توانایی آسیب رسادن به پانکراس را دارند و وجود اختلال در سيستم دفاعي بدن منجر به از بين رفتن سلول‌هاي توليد كننده انسولين در لوزالمعده مي‌شوند همگی از عوامل ایجاد دیابت نوع 1 هستند. علائم ديابت نوع 1 عبارتند از: تشنگي فراوان ، خستگي، گرسنگي شديد، تكرر ادرار، كاهش وزن بدن و بي‌حوصلگي. در صورت ابتلا به دیابت نوع 1 درمان خود را جدی بگیرید. به طور مرتب در کلاسهای آموزشی شرکت کرده، تزریق انسولین، برنامه ی غذایی سالم، ورزش و چک کردن مرتب قند خون توسط دستگاههای تست قند خون خانگی را هرگز فراموش نکنید.
دیابت نوع 2 مهمترین نوع قند خون بوده و به دیابت بزرگسالی معروف است. طبق آمار انجمن دیابت ایران حدود 90%  افراد درگیر با قند خون دچار دیابت نوع 2 هستند. در بدن اين افراد، ابتدا انسولين به اندازه كافي ترشح مي‌شود اما به عللي، مؤثر واقع نشده و کارکرد خود را ندارد. اصولاً اختلال در پاسخ هورموني و مقاومت به انسولين عامل اصلي ايجاد این نوع قند خون است. افراد بالای 30 سال، افراد چاق یا دارای استعداد چاقی، افرادی که در خانواده درجه یک آنها فرد دیابتی وجود دارد، برخی از خانم های باردار، افراد مبتلا به فشار خون بالا و افراد دارای چربی خون بالا همگی مستعد ابتلا به دیابت نوع 2 هستند. معمولا علامت خاصی ندارد و تشخیص آن اتفاقی است (مثلا هنگام چکاپ و درمان یک بیماری دیگر)؛اما در عین حال میتوان علائمی را برای آن برشمرد از جمله: تشنگي فراوان، تكرر ادرار، عصبي و بي‌حوصله بودن، اختلال در بينايي، بي‌حسي و يا مورمور شدن انگشتان، ايجاد زخم و دير بهبود يافتن زخم‌ها . پیروی از برنامه غذایی سالم، ورزش، داروی خوراکی و تزریق مرتب انسولین و کاهش وزن همگی از عوامل بسیار مهم جهت درمان این نوع دیابت هستند.
دیابت حاملگی نیز همانطور که از نامش پیداست در دوران بارداری رخ میدهد. طبق گزراش انجمن دیابت ایران حدود 3 تا 5 درصد خانم‌هاي باردار، به خصوص در اواخر دوران حاملگي، به ديابت مبتلا مي‌شوند. خانم‌هاي باردار مستعد به ابتلا به ديابت عوامل خطرزاي بسياري در خود دارند كه احتمال ديابت حاملگي در ايشان را شايع‌تر مبکند. اگر چه بعد از زايمان و به دنيا آمدن نوزاد، ديابت از بين مي‌رود اما ممكن است در بارداري بعدي، مجدداً ظاهر گردد. دیابت حاملگی در 50% خانمها احتمالا تبدیل به دیابت دائم میشود. در این صورت باید حتما زیر نظر پزشک بوده و برنامه های درمانی و مراقبتی مناسب خود و فرزنداشان را دنبال کنند.
دیابت همراه با بیماری های دیگر نیز عارضه ی جانبی برخی از بیماریها همچون تالاسمی، بیماریهای لوزالمعده، بیماریهای غدد درون ریز و ... است.