Orthopedic Shoe

کفش طبی به کفشی گفته می شود که زیر نظر متخصصین ارتوپدی و با در نظر گرفتن مشکلات حرکتی و دردهای ناحیه پا طراحی و تولید می شود. اهمیت پا به حدی است که لقب قلب دوم را به آن داده اند بنابراین وظیفه ی ما حفاظت و حمایت از این قلب دوم است. حتما برای شما هم پیش آمده که هنگام خرید کفش طبی با انبوهی پیشنهاد و نمونه مواجه شده اید که موجب سردرگمی می شود؛ لازم است بدانید که تمامی این  کفش ها ویژگی یک کفش طبی استاندارد را ندارند بلکه شاید از لحاظ طراحی و ساختار تنها ویژگی کفش سالم و بی عیب را داشته را باشند؛ کفش سالم و استاندارد مناسب افرادی است که هیچ گونه مشکلی در ناحیه پا نداشته و صرفا جهت پیشگیری از مشکلات احتمالی در آینده به پوشیدن کفش کاملا استاندارد روی آورده اند. اما در مورد افرادی با درد و مشکلات ناحیه پا استفاده از کفش طبی بسیار ضروری است. در این رابطه به بررسی مهم ترین ویژگی های یک کفش طبی استاندارد می پردازیم.


پنجه: پنجه از مهم ترین قسمت های کفش است. پنجه یا باریک باعث بروز مشکلاتی از جمله میخچه، انگشت چکشی و انحراف شست پا می شود. پنجه ی کفش باید به حدی فضای باز داشته باشد که انگشتان پا به راحتی از هم باز شوند و کمی به سوی بالا و پایین نیز حرکت کنند. انگشتان در قسمت پنجه به هیچ عنوان به یکدیگر نچسبند و روی یکدیگر قرار نگیرند.
کفی: بهترین انتخاب کفی قابل تعویض است. کفی قابل تعویض این امکان را می دهد در صورت لزوم با تهیه یک کفی طبی مناسب به درمان پا کمک کرد و حتی تعویض آن منجر به تنظیم فضای داخلی کفش میشود. انواع کفی موجود در بازار به حفظ ساختار کف پای طبیعی کمک کرده و دردهای ناشی از مشکلات ارتوپدی را کاهش می دهند.
پشتی: منظور از پشتی کفش قسمتی است که دقیقا پشت پاشنه قرار میگیرد. پشتی باید کاملا سفت و محکم بوده و به خوبی از ناحیه مچ تا پاشنه حفاظت کند. کافیست با انگشت شست قسمت پشتی را فشار دهید؛ اگر فرو نرفت و محکم در جای خود ایستاد دال بر پشتی استاندارد است.
کف داخلی: قوس کف داخلی باید دقیقا منطبق بر قوس طبیعی کف پا باشد. در صورت وجود کفی استاندارد و مطابق بر قوس پا، وزن بدن به طور یکنواخت بر تمام کف کفش توزیع شده و پا احساس آرامش می کند.
کف بیرونی: درست مانند کف درونی، کف بیرونی نیز باید قوس داشته و مطلبق بر قوس طبیعی کف پا باشد (در واقع وسط کفش پایینتر از دو انتهای پاشنه و پنجه قرار میگیرد)؛ در این صورت هنگام راه رفتن فشار طبیعی و یکنواختی به کل کف پا وارد شده و پا احساس ناراحتی نمی کند.
پاشنه: کفش بدون پاشنه درست همچون کفش پاشنه بلند عوارض خود را دارد. مناسبترین اندازه پاشنه بین 1.5 تا 4 سانتی متر است.
سطح داخلی: به سطح داخلی کفش دست کشیده و دقت کنید که تمام قسمت ها یکنواخت هستند. قوس های موجود در کفش باید ملایم و نرم باشند.
رویه: جنس رویه باید طوری باشد که مانع از عبور و مرور هوا نشده و عمل تهویه به خوبی انجام گیرد. به اصطلاح کفش نفش کش باشد. تهویه هوا برای جلوگیری از عرق پا بسیار مهم است.
یقه و زبانی: یقه کفش جایی است که اطراف مچ را گرفته و زبانی لایه ی برگ مانندیست که زیر بند های کفش قرار می گیرد. یقه و زبانی باید حاوی پد و بالشتک نرم جهت جلوگیری از ایجاد فشار به پوست باشند.